martes, 22 de xuño de 2021

Mirar un cadro

 Por se no verán vos decidides polo turismo cultural, aquí tendes as claves para mirar un cadro e sacarlle todo o proveito... A gozar da arte!!!

venres, 18 de xuño de 2021

Boletín trimestral de información ás familias

 Achegámosvos hoxe o boletín trimestral que xa non editamos en formato físico, pero que tentamos difundir por todos os nosos medios para que nos coñezades mellor. Ás familias chegaralles por ABALAR, e ademáis podedes consultar o histórico de boletíns na web do centro e no padlet que temos para tal fin

Preme na imaxe para acceder ao boletín trimestral Xuño 2021.



xoves, 17 de xuño de 2021

Personaxes de papel

 Continuamos achegándovos os produtos finais do alumnado de debuxo artístico. Fantástico este traballo dos de 4ºESO que recompila personaxes diversos, tanto da actualidade como da ficción. Recoñecerédelos? Botádelles unha ollada: están tan ben feitos que acertaredes todos!

mércores, 16 de xuño de 2021

Relato gañador do XXXIII Certame de Relato Breve Celso Emilio Ferreiro

Damos os parabéns a Andrea Victoria Rodríguez Fariña polo seu relato titulado Distopía: foi o gañador nesta XXXIII edición do certame. Achegámolo completiño para que o disfrutedes. Que aproveite!

DISTOPÍA

Sentín a alguén sacudindo o meu brazo, chamando polo meu nome. -Veña, érguete- dicía cun ton amigable un dos meus compañeiros de traballo.- Chámate o xefe, di que é unha emerxencia, así que vai rápido.

“Maldición, outra vez” pensei, mentres trataba de mover sen éxito as miñas extremidades. Esperei uns minutos e logrei relaxarme, para logo levantarme e murmurar cara o meu compañeiro -Grazas, sinto as molestias.- Partín o máis rápido que puiden até chegar á oficina do xefe, quen esperaba impaciente, tendéndome uns papeis.

-Xa sei que só te encargas de reparar os filtros de osíxeno dos árbores de toda a cidade, pero ti es o mellor enxeñeiro da cidade. Tes que atender esta urxencia canto antes.- recibiume sen preámbulos.- Houbo un fallo grave no principal sistema enerxético, o que se atopa nas aforas do sur da cidade.- explicou firmemente e sen sequera verme. -Non podemos permitir á cidadanía perderse as finais da liga de fútbol, iso exaltaríaos e non queremos que a policía interveña, non?- continuou con un ton irónico e ameazante para que eu sexa consciente da importancia do asunto.

-Si, señor.- respondín sen dubidar -Tan grave foi o fallo que é necesario ir até alí? Non se puido controlar co mantemento mensual?- preguntei e arrepentinme ao segundo. Estaba cuestionando a eficacia do sistema.

-Se non te encargas rápida e eficientemente do asunto, non seguirei obviando a túa condición e perderás o traballo.- afirmou sen mostrar emoción ningunha. Levantouse e situouse fronte de min. -Recorda: calquera cousa que vexas ou escoites queda só para ti. Non cuestiones, non divulgues, non penses ou perderás máis que o teu traballo.- a gravidade da súa voz, a frialdade dos seus ollos e a seguridade das súas palabras enchéronme de medo, facendo que deixara de sentir os brazos. -Asina os papeis e marcha.- obedecín o seu mandato ca pouca forza da miña man, e cunha inclinación de cabeza como despedida, saín do edificio aínda co temor no meu corpo.

Camiñei até a estación de autobuses, observando a limpeza e pulcritude das instalacións, dun branco impoluto. Busquei o bus coa ruta correspondente ao meu destino e esperei a que chegara, xunto a un señor de mediana idade que lucía pálido, delgado e luído, quen ollaba a súa carteira; desta caeu unha foto dunha rapaciña e o home recolleuna temoroso mirándome con horror, dado que unha das leis fundamentais é non levar obxectos ou vestimenta allea á establecida. -Non o podo denunciar, non vin nada.- murmurei e apartei a mirada. -Moitas gracias, de verdade, con sei como podo pagarllo.- bisbou con verdadeira gratitude na súa voz.- Deixando de arriscar a súa vida.- respondín cun aceno de tristeza.

Logo chegou o bus e subín, sentándome ao lado da fiestra. Observei a perfección dos edificios e da xente, sempre coa rutina frenética do traballo e impresos neles a frialdade da alegría finxida, encabezados por un ceo azul vivo e un sol vibrante, case que artificial. Tras dúas horas de camiño saín do centro da cidade, notando a crecente
decadencia e falta de coidado nas edificacións, con escasa xente nas rúas, máis sucias e decrépitas. 
“Agora xa sei porqué no permiten á xente abandonar o centro”, divaguei nos meus pensamentos mentres vía ás patrullas ir e vir, entrar nas casas e inspeccionar ás persoas, escoitando gritos e disparos de cando en vez, “así que están a seguir con iso despois de tanto tempo... dende logo, non cambiaron en nada”.

A morriña invadiume cando pasei pola aquela parada de bus. Pechei os ollos para relaxarme, e antes de que pasase outra vez, fun precavido e tomeime unha pastilla. “A ver se de verdade funcionas” roguei, suspirando.

Abrinos e atopeime cos bloques de vivendas lúgubres baixo un ceo pardo e sen brillo, mentres escoitaba os berros dos nenos no autobús. Viña acompañado polo meu mellor amigo, quen ollaba de esguello ao condutor.

Noticias de última hora: produciuse un secuestro na sede do goberno tras a vitoria da oposición...”

-Que di ese? -bisbou achegándose á miña orella, sinalando ao home. Tentei prestar atención ao que murmuraba, até que logrei descifrar algo.

-Algo como...”gañaron as eleccións”, pero non o entendín moi ben- respondín no mesmo ton.

-Ah, cousas de política. Cando estou na casa iso é o único sobre o que fala o meu pai, pero non deixa que o escoitemos...non é unha cousa “para nenos”. -afirmou un pouco decepcionado pola miña resposta, pero non lle prestei atención, xa que trataba de escoitar ao condutor, sen éxito.

Ao chegar á parada baixei, e só puiden escoitar as verbas que quedarían na miña cabeza para sempre...”É o principio do fin”.

Chegando a casa, escoitei prantos dende o piso de enriba, metinme dentro o máis rápido que puiden e deixei a porta aberta para ver o que pasaba. Uns homes armados subían polas escaleiras; de súpeto, nai pechou a porta e tapoume a boca, pondo o seu dedo nos beizos en xesto de silencio, mirándome aterrada.

-Soltádeme xa! Non! -escoitouse levemente- Non, non! A elas non, levádeme só a min! -os berros resoan cada vez máis forte- Suplícovolo, deixád... -un golpe xordo que foi seguido por xemidos. Un gran silencio inundou o edificio.

Nai agarroume do brazo e levoume á miña habitación, axeonllouse e abrazoume. -Non dubides, non preguntes e só confía en ti- díxome cunha voz suave pero firme. Asentín e aperteina, sentindo o medo que ámbolos dous tiñamos.- A cea está lista, vamos. - nai sorriu e comemos, escoitando a radio en silencio.

O día seguinte sigo o mesmo traxecto, longo coma o demo. O bus está baleiro por estaren eu na primeira parada, polo que pecho os ollos e dedícome a gozar da tranquilidade, interrompida pola radio.

“Tras o aumento da conflitividade e delincuencia creada no anterior goberno, a nova xunta directiva decidiu colocar cámaras de seguridade e incrementar o número de policías para manter e garantir a orde e seguridade da poboación.”

Volvín a casa despois do meu día na escola, baixando na miña parada. Entro no edificio e vou até o noso piso, con gañas de ver a nai, atopando a porta a medio abrir. Conxelado no sitio e o temor inundando o meu corpo, camiño rixidamente e termino de abrir a porta.

-Nai...?- non houbo resposta.

Pechouse a porta do autobús despois de baixarme e aquel recordo encheu a miña mente. “Estráñote, nai. O único que souben de ti foi o papeleo que fixeches para o antigo gabinete. Se tan só...”.

Vinme interrompido pola vista do paisaxe que me rodeaba: morte. Unha seca catastrófica enguliu toda a vexetación, non había nada, só un chan austero que se estendía quilómetros, sen vida ningunha. Sentía a miña pel arder, e costábame respirar ben,

Fun camiñando até a central onde tiña que resolver o problema, sorprendido pola absoluta destrución deste ecosistema, “e oxalá sexa só este”, pensei. Cheguei ao meu destino, un edificio que parecía un bloque macizo, sen cor; entrei, mentres lía as instrucións que me deixara o meu xefe para ir ao sitio exacto onde se producira o fallo.

Despois de arranxar a maquinaria necesaria e comprobar que todo funcionaba ben, decateime dunha habitación cunha chea de pantallas. “Cámaras, quizais? Non, non parecen mostrar a xent... que e iso?” Achegueime a un computador pequeniño que mostraba á cidade, rodeada dunha cúpula.

Saín apresurado seguindo a dirección que marcaba a pantalla. Cheguei a unhas comportas que se abriron para deixarme entrar. De súpeto, atopeime coa verdade nos beizos, e agora xa entendo porque o meu xefe obrigoume a asinar aqueles papeis, para que soubera que se dicía algo, ía ser home morto.

Freei en seco ao ver unha liña de cristal, unha cúpula entre o mundo exterior e a cidade que na súa extensión, deixaba unhas condicións artificiais para facer crer á poboación de que iso era a verdadeira natureza, sendo moi transparente no final e completamente escura e densa na parte superior, mostrando un ceo estrelado ao ser de noite, feito cun entramado de cables que facían a ilusión do sol que tiñamos e as estrelas, aquelas bonitas bombilliñas que ocultaban o ceo de verdade aos cidadáns. O ceo gris e pardo como o chumbo, contaminado e sen salvación.

Unha fronteira entre a verdade e a mentira que converten en verdade.

martes, 15 de xuño de 2021

Ilustrando aos nosos autores: Ferrín e Ferreiro

 E velaquí deixamos este outro proxecto fermosísimo do alumnado de debuxo, que ilustraron a dous dos nosos autores da comarca con grande acerto. 

Lembrade que, por suposto, temos na biblio destes (e doutros) autores e autoras para que poidades levar para o verán: que nunca falte un libro na nosa equipaxe! Vinde e elixide o que queirades, ou botádelle unha ollada ao noso catálogo de recomendacións para o verán.


luns, 14 de xuño de 2021

venres, 11 de xuño de 2021

O Pergamiño Vindel: cuestionario para poñer a proba os teus coñecementos

Buscando no baúl dos recordos, atopamos un cuestionario de fai xa uns aniños. É de 2017, cando se podían facer saídas didácticas e fomos visitar o Pergamiño na exposición do Museo do Mar en Vigo. Mesmo fixemos, no noso hospital de libros, unha encadernación ben xeitosa do folleto da exposición, para ter aquí de recordo.

Achegámosvos as fotos e o cuestionario, a ver canto sabedes sobre o pergamiño e a exposición, da que tedes toda a información aquí.